သံသာစကျ
သံသာစကျ၌ -(၈)
“မအိပ်ပါဘူး”
ဘုပြောသော စကားဖြစ်သော်လည်း ဒေါသသံမပါပါ။ လှဲနေရာမှထပြီး ပုခုံးကိုဖက်လိုက်ရာပုလဲ ကိုယ်က
တောင့်တောင့်လေးဖြစ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ ပုလဲရယ်”
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ ပုလဲက မိန်းကလေးပဲ ရှက်တာပေါ့”
“ရှက်မနေနဲ့တော့နော်၊ ကိုယ်ကပုလဲ ကိုချစ်တယ်၊ ပုလဲကလဲ ကိုယ့်ကိုချစ်တယ်မဟုတ်လား”
ပုလဲ မော့ကြည့်သည်။ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်ဝေ့နေသလို ရီဝေနေ၏။
“ချစ်တယ်၊ ချစ်လွန်းလို့ ပုလဲ ခက်နေတာ”
“ခုန ရှက်တယ်ဆို၊ အခု ခက်တယ်တဲ့”
ကျွန်တော်စသော်လည်း ပုလဲ မပြုံးပါ၊ ခပ်တည်တည်လေး နှင့်
“တခုမေးမယ်”
“မေး”
“အထင်သေးလား”
“ဘာရယ်”
“ဒီနေ့ပဲ ရည်းစားဖြစ်တယ်၊ ဒီနေ့ပဲ ….ကိုလင်း နဲ့ ….”
ပုလဲ ခံစားချက်ကိုကျွန်တော်နားလည်လိုက်မိပါသည်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဒါကိုသိပ်အလေး အနက်မထားကြဟု
ထင်စရာရှိသော်လည်း မြန်မာမိန်းကလေး တယောက်အနေဖြင့်စိုးရိမ်တာ ပုလဲ မလွန်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို
တကိုယ်လုံးပုံပေး ခဲ့သည့်အတွက်ပုလဲ ကိုကျွန်တော်အထင်သေးစိတ်တစိုးတစိ
မှ မရှိပါ။
“အထင်မသေးဘူး၊ အရင်ကထက်ပိုချစ်သွားတယ်”
“အခုတော့ဟုတ်မှာပေါ့၊ နောက်ပိုင်း ကျရင်သာ”
“တနင်္လာ နေ့ကျရင်ရုံးက ခွင့်ယူလိုက်”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
“တရားရုံးမှာ လက်မှတ်သ ွားထိုးမယ်၊ ကိုယ်ပုလဲ နဲ့ ခွဲမနေချင်တော့ဘူး”
“အပိုတွေ”
“တကယ်ပြောတာ၊ ပုလဲ အုပ်ထိန်းသူတွေ ခွင့်တောင်းစရာရှိတာ ရှိရင်တောင်းထားလိုက်တော့၊ကိုယ်
လိုက်ပြောရမယ်ဆိုလဲ လိုက်ပြောမယ်”
ပုလဲ ကိုယ်လုံးလေး ပျော့ကျသွားသည်ကိုကျွန်တော်သတိပြုလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုး၀င်ရင်း
“ဖြေးဖြေး ပေါ့ကိုလင်းရယ်၊ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်”
“ပုလဲက ကိုယ်နဲ့ တူတူမနေချင်လို့လား”
“မနေချင်ပဲ ရှိပါ့မလား၊ ပုလဲ ခံစားချက်ပုလဲ အသိဆုံးပေါ့၊ ကိုလင်း အတွက်ပြောတာပါ၊ ပုလဲကိုမလေ့လာတော့ဘူးလား”
“ခုဟာက စဉ်းစား ရမယ့်အချိန်လို့ မထင်ဘူး၊ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အချိန်၊ ကိုယ်ကတော့ဆုံးဖြတ်ပြီးသ ွားပြီ”
“ပုလဲ ကိုအချိန်နည်းနည်း လောက်ပေးပါလား”
ကျွန်တော့်ကို ခပ်
ဖွဖွ လေးတချက်နမ်းရင်း ပုလဲပြောသည်။ ကိုယ့်လိုအင်ထက်တဖက်ကမိန်း
ကလေးတယောက်၏ အခွင့်အရေးကိုလည်း နားလည်ပေးသင့်သည်ဟုတွေးမိသောကြောင့်
“ပေးမယ်လေ၊ ဒါပေမယ့်မကြာစေနဲ့နော်”
“အင်းပါ၊ အခုမှအသည်းအသန်နဲ့ အစ က ဒီလို မထင်ပါဘူး”
လက်ကနဲ လွင့်လာသော မျက်စောင်းလေးကြောင့်အသည်းယား ပြီး ပုလဲကို ပိုပြီးတင်းကြပ်စွာ
ဖက်လိုက်မိသည်။
“တအားမဖက်နဲ့ ကွာ၊ နာတယ်”
ပြန်လျှော့ပေးလိုက်ရင်း
“မအိပ်ချင်သေးဘူးလား”
“ဟင့်အင်
း၊ ကိုလင်း အိပ်ချင်ပြီလား”
“ကိုယ်လဲ မအိပ်ချင်သေးပါဘူး”
“ဒါဆိုဘာလို့ မေးနေတာလ ဲ”
နှစ်ယောက်လုံး မအိပ်ချင်ကြသေးတာကြောင့်စကားထိုင်ပြောနေမိကြသည်။ ပုလဲ လည်း ရှက်စိတ်တွေ
ပျယ်လွင့်သွားပြီထင်သည်။
ကျွန်တော့်ကို မူလိုက်နွဲ့လိုက်နှင့်ပျော်နေပုံရ၏။
“ဒါနဲ့ ပုလဲ၊ ကိုယ်တို့ ပြန်လာတုံးက ပုလဲ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်”
ပုလဲ တောင့်တောင့်လေးပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကိုလင်း ကဘယ်လိုထင်လို့လဲ”
“ပယောဂ တွေ ဘာတွေ များကပ်လာသလားလို့”
ပုလဲ မျက်နှာ မှာ အပြုံးလေးတခု ပေါ်လာသည်။
“ညမိုးချုပ်မှအပြင်က ပြန်လာရင်
ပုလဲ အဲဒီလိုဖြစ်တတ်တယ်”
“အဆန်းပါလား၊ အမြဲဖြစ်တာ လား”
“အင်း …. ငယ်ငယ်ထဲက၊ ခါတိုင်း ပုလဲ မိုးချုပ်အောင်ဘယ်တော့မှ မနေဘူး၊ ဒီနေ့တော့ကိုလင်း
ကြောင့်သိလား”
“နောက်ဆို ဒီလို မျိုးဘယ်တော့မှ ဖြစ်စရာအကြောင်း မရှိတော့ဘူး၊ ကိုယ်တယောက်လုံး ရှိတယ်”
ပုလဲ ပြုံးပြန်သည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေထဲကို စူးစူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့ကြည့်တာလဲ”
“ကြည့်ချင်လို့ကြည့်တာပေါ့မကြည့်ရဘူးလား၊ ကိုယ့်ဘဲကိုယ်ကြည့်တာ ဘာဖြစ်လဲ”
အပြော၊ အကြည့်နှင့်အမူအရာ က ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက သွေးတွေကိုဆူပွက်သွားစေ၏။
သွေးကြောတိုင်းဆီသို့ တိုး၀င်လာသော ခံစားချက်၏တုန်ခါမှုကြောင့်စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပုလဲ ကို
အိပ်ယာပေါ်ဆွဲလှဲလိုက်မိသည်။
“ကိုလင်းကတော့ခက်ပါတယ်၊ ဟာ… အင်..ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
အခုနက ကျွန်တော်အိမ်သာ သွားနေတုန်း ကပျာကသီအ၀တ်လဲလိုက်ရလို့ ဖြစ်မည်
ပုလဲ
၀တ်ထားသည့်တီရှပ်က တထပ်တည်
း။
အောက်မှာ ဘာအခုအခံမှမရှိကြောင်း ကျွန်တော်စမ်းသပ်တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“ပြောလေ ကဲလေပဲ ကိုလင်းကကွာ”
မီးရောင်မှာ ပုလဲ မျက်နှာလေးကရဲ တွတ်နေသည်။ ကျွန်တော်အကြံရသွား၏။
“မ
ီ
းပိတ်လိုက်မယ်နော်”
နှုတ်ခမ်းစူ၍ မျက်စောင်းထိုးသည်။ ပြီးတော့မှဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်ဖြင့်
“ပိတ်၊ ပိတ်”
ကျွန်တော်မီးခလုပ်ထပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်ချလိုက်ချိန်တွင်
မူလနေရာမှာ ပုလဲ မရှိတော့။
မှောင်ထဲမှာမျက်လုံးကိုအကျင့်ရအောင်
လုပ်ရင်း ဟိုဒီလိုက်စမ်း သော်လည်း မတွေ့ပါ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလိုက်ပြီး နားကိုသေသေချာချာစွင့်
လိုက်မှတိုးညင်းသော အသက်
ရှုသံလေးတခုကို နံရံဖက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်လှုပ်ရှားမှုကို ပုလဲ သတိမပြု မိအောင်ကိုယ်ကို
ဖြေးဖြေးချင်း လှည့်ပြီး
မျက်နှာမူမိသည်နှင့်ခုန်အုပ်လိုက်၏။ ပုလဲ၏ခါးကို မိမိရရ ဖမ
်
းမ
ိသွားသည်။
“ဒီလိုပြေးလို့ ဘယ်ရမလဲ”
“လူဆိုးကြီး”
လက်နုနုလေး တွေဖြင့်ရင်ဘတ်ကိုထုသော်လည်း ကျွန်တော့်ကိုနာကျဉ်စေလိုစိတ်ပုလဲ မှာ မရှိကြောင်း
ကျွန်တော်သေသေချာချာ
သိပါသည်။
“ချစ်လို့ပေါ့ပုလဲရယ်”
“သူချစ်တာကြီးကလဲ”
ပါးစပ်က ဘယ်လိုပြောပြော ပုလဲ ကျွန်တော့်အလိုကိုလိုက်ပါသည်။ ပုလဲ၏ ခန္ဒာ ကိုယ်နေ ရာတိုင်းသည်
နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလွန်းလှသည်။ နုနယ်သော ပုလဲ အတွက်ဒုတိယ အကြိမ်သည်ပထမအကြိမ်ထက်
ခက်ခဲပုံရ၏။ ခုတကြိမ်မှာ ပုလဲ ပို၍ အော်ညည်းသည်။
“နာလို့လားဟင်....ပုလဲ”
အမေးကို မဖြေ၊ ကျွန်တော့်ခေါင်းကိုဆွဲနှိမ့်ပြီး မျက်နှာကို နမ်းသည်။ အလိုက်သိလွန်းသည့်ပုလဲကြောင့်
ကျေနပ်ပီတိဖြစ်၇သည်။ ထို့ကြောင့်အနူးညံ့ဆုံး နှင့်အညင်သာဆုံး ဖြစ်စေရန်ကျွန်တော်အားထုတ်ရပါသည်။
ပုလဲ မညည်းတော့ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်သည်ဟုသာ ထပ်ခါ တလဲ
လဲ ပြောနေသည်။ ပထမတခါ တုန်းကလည်း ဒီလိုပင်။
လှုပ်ရှားမှုနှင့်အားအင်ကိုထိန်းချုပ်ရသော အခါ ပထမအကြိမ်ထက်ပိုပြီး အချိန်ကြာသွား ၏။ကျွန်တော်
မောသလို ပုလဲ လည်း မောဟိုက်
နေသည်။ သူမ၏ အသက်ရှုသံက ပြင်းသထက်ပြင်းလာ၏။ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ချိန်တွင်
နှစ်ယောက်လုံး လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်
အောင်ပင်ပန်းသ ွားကြသည်။ ကျွန်တော်အိပ်ပျော်မသွားမှီလေးတွင်
ပုလဲလည်း အသက်မှန်မှန်ရှုပြီး
အိပ်ပျော်သွား နှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
နောက်မှအိပ်ပျော်သွားသူဖြစ်သော်လည်း အရင်နိုးသူက ကျွန်တော်ဖြစ်၏။ တလုံးတည်း သော ခေါင်းအုံး ကို
ကျွန်တော်အုံးထားပြီး ပုလဲက
တော့ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဒီတိုင်း အိပ်ပျော်နေသည်။ မိုးစင်စင်လည်း လင်းခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့်
တစောင်းလေး အိပ်ပျော်နေသောပုလဲ ကိုကျွန်တော်သေချာစွာမြင်ခွင့်ရလိုက်သည်။
ညက ပင်ပန်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသဖြင့်ပုလဲ အ၀တ်ပြန်မ၀တ်လိုက်ရ။ မှန်ပြတင်းပေါက်
မှတိုး၀င်လာသော
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပုလဲ၏ အ၀တ်မဲ့ ကိုယ်လေးကို ရွှေဝါရောင်ဖြန်းပေးထားသည်။ ဖြူနုသော
အသားလေးတွေက နေရောင်မှာ ရွှေရောင်တောက်နေသည်။
ကျွန်တော်တမက်တမော ယုယခဲ့ရသည့်ရင်နှစ်မွှာ က အလင်းရောင်အောက်မှာ လှလွန်းသည်။ လူက
သွယ်သွယ်နွဲ့နွဲ့ ပေမယ့်ပုလဲ၏ ရင်တွေကတော့၀င့်၀င့်ကြွားကြွားရှိသည်။သားကောင်
းမ
ိခင်
ပီသသည့်ဂုဏ်ရည်တစ်ခုအဖြစ်တွေးပြီး ကျွန်တော်ကျေနပ်ရသည်
။ဗိုက်သား ဝါ၀ါအိအိတွေ၏
အောက်ဖက်သို့ အကြည့်အရောက်တွင်တော့ကျွန်တော့သွေးတွေ အေးစက်တောင့်တင်းသ ွားရ၏။
သွေးတွေ ခြောက်နေသည့်ဒါဏ်ရာတွေက ချက်အောက်ပိုင်းတခုလုံးမှာ ပြည့်နှက်နေ၏။ ချွန်ထက်သော
အရာတခုခု နှင့်နှင့်ထိုးခြစ်ထား
သည့်ဒါဏ်ရာတွေ။ မြင်လို့တောင်မကောင်း ပေအပေါက်အပေါက်တွေ နှင့်အစင်းကြောင်း နက်နက်တွေက
ကျွန်တော်မခင်မြရင်ဆီမှာ တွေ့ခဲ့တာ ထက်ပိုပြီးများ လွန်းသည်။ ချက်အောက်ပိုင်း တလက်မ လောက်မှ
နေ၍ ပေါင်အရင်း ပိုင်း နားအထိရှိသည်။ အသားဖြူလွန်း
သည့်အတွက်နီညို ရောင်ဒါဏ်ရာတွေက ထင်ရှားလွန်း၏။ အမာရွတ်သေးသေး လေးတွေက လည်း
မရေမတွက်နိုင်အောင်မွစာကျဲနေ
သည်။ထိတ်လန့်တကြားဖြင့်သေချာအောင်ကြည့်ရန်ပုလဲကိုပက်လက်ဆွဲလှန်လိုက်မိသည်။ ပုလဲ နိုးသွား၏။
“ဟင် … ကိုလင်း...ဘာလဲ”
အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့်မေး ပြီးနောက်အသိချက်ချင်း ၀င်သွားပုံရသည်။ ဘေးမှာ ပုံကျနေသော စောင်ကိုဆွဲပြီး
ကိုယ်ပေါ်အုပ်လိုက်၏။ ရဲရဲနီသော မျက်နှာလေးဖြင့်ကျွန်တော့်ကိုအပြစ်တင်သည်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ကိုလင်းက ဆိုးတယ်ကွာ၊ သူများရှက်ပါတယ်ဆိုနေမှ”
“ဟို ဒါဏ်ရာတွေက ဘာဖြစ်တာလဲဟင်”
“ဘာလဲ၊ ဘာဒါဏ်ရာတွေလဲ”
ကျွန်တော်
ပုလဲကိုယ်ပေါ်က စောင်ကိုအတင်းဆွဲဖယ်ဖို့ကြိုးစားသည်။ လူးလှိမ့်ပြီး ပုလဲ အ တင်း ရှောင်၏။
နောက်ဆုံး နံရံနားကပ်သွားပြီး
စောင်ကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်၍ ၀ပ်ထား ၏။ ပုလဲ တကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေသလို
မျက်နှာကလည်း သွေးတစက်မှ မရှိတော့
သလို ဖွေးဖွေးဖြူ နေ၏။ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေလည်း တပေါက်ပေါက်
လိမ့်ဆင်းနေသည်။
“သေအောင်သာသတ်လိုက်ပါတော့ကိုလင်းရယ်”
အူလှိုက်သည်းလှိုက်ငိုနေသော ပုလဲကိုကြည့်ရင်း ကျွနတော့််ရင်ထဲပါဆို့လာသည်။ ပုလဲ လက်ကို
လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ ရှောင်သေး၏။ ချောင်ပိတ်မိနေသည့်အတွက်ကျွန်တော်အမိအရဖမ်း သော အခါ
မလွတ်တော့။ ပုလဲလက်က ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။
“ကိုယ့်ကို ပြောပြပါလား ပုလဲ”
ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက်ခါသည်။ မျက်ရည်စတေ ွက လွင့်စင်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်လက်ပေါ် ကိုကျသည်။
ကျွန်တော်
ပုလဲကို နားလည်
ပါသည်။ လူကြားမကောင်းသည့်အကြောင်း အရာတခုကို ဖွင့်ပြောဖို့ မိန်းကလေးတယောက်အနေနှင့်
အခက်အခဲ ရှိမည်မလွဲပါ။ ဆွေဇင်
လတ်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလို မျိုးတွေမြင်ခဲ့သည်ဟု ၀ဏ္ဏရှိန်ပြောဖူးသည်။ မခင်မြရင်ဆီမှာ ကျွန်တော်
ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
ဆွေဇင်လတ်နှင့်မခင်မြရင်သည်ကျွန်တော်နှင့်သိကျွမ်းသည်
မှအပ တစုံတရာ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိကြပါ။
ပုလဲရည်ကတော့ကျွန်တော့်ချစ်သူမိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်၏ အနေ
အထားကလည်း ချစ်သူအဆင့်ကိုကျော်လွန်ခဲ့ပြီဟုဆို နိုင်၏။ ထို့ကြောင့်
ကျွန်တော်ဒီအကြောင်းကိုသိသင့်သည်ဟုထင်မိပါသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မပြောပြလို့ မရဘူးလား”
“ကိုယ်အတင်းမတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်သိချင်တာတော့အမှန်ပဲ”
“ကြာရင်ပျောက်သွားမှာပါ၊”
ပုလဲ အသံကတောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသလိုပင်။ ဆို့နင့်တိမ်၀င်နေ၏။ ဆက်၍ မေးရမှာ ကျွန်တော်
၀န်လေးနေမိ၏။ သို့သော်သိချင်စိတ်
ကိုလည်း မဖျောက်ဖျက်နိုင်သဖြင့်ပုလဲ ပြော ချင်လာအောင်လှည့်ပတ်မေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။
အနားထိတိုးကပပြ်ီးဖက်လိုက်သော
အခါ ပုလဲတုန်တုန်ရီရီဖြင့်ကျွန်တော့်ဖက်သို့ပါလာသည်။
“ညတုန်းက မီးပိတ်ခိုင်းတာ ကိုယ်ဒါတွေ မြင်သွားမှာ စိုးလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကိုအတင်းခေါင်း၀င်တိုးရင်း ပုလဲ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ငြင်းသည်။
“မနေ့က ဒါတွေကိုသတိလုံး၀ မရဘူး၊ ပုလဲက မိန်းကလေးပါ ကိုလင်းရယ်၊ ကိုလင်း ကိုချစ်လို့
အလိုလိုက်ချင်တယ်၊ ရှက်လဲ အရမ်းရှက်တယ်၊ ဒါကြောင့်မီးပိတ်ခိုင်းတာပါ”
ညတုန်းက ကျွန်တော့်ကို ပုလဲ ဘယ်လောက်လိုက်လျောခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသော အခါ သနားစိတ်
၀င်လာမိသည်။ဖရိုဖရဲနှင့်ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်လေးတေ ွကိုသပ်တင်ပေးလိုက်ရင်း
“အခုကော ရှက်သေးလားပုလဲ၊ မရှက်နဲ့တော့နော်”
“ကြောက်တယ်”
“ဘာကိုကြောက်တာလဲ”
“ပုလဲ မဖြေချင်တာတွေကိုအတင်းမေးမှာကိုကြောက်တယ်”
“မဖြေချင်မဖြေပါနဲ့၊ ကိုယ်အတင်
းမမေးပါဘူး”
“ကိုလင်း စိတ်မဆိုးပါဘူးနော်”
“မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်သိတော့သိချင်တယ်”
ပုလဲ အငိုတိတ်ပြီး အနည်းငယ်တည်ငြိမ်မှုရလာနေ ပြီဟုထင်သည်။ ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ဖက်ပြီး မှီနေသော
မျက်နှာလေးမှာ အငိုရိပ်တွေ ပျောက်သလောကဖြစ််နေသည်။ ခုနက တင်းတင်း စုကိုင်ထားသည့်
စောင်ကိုလက်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်အထက်ပိုင်း က လုံလုံခြုံခြုံ
မဟုတ်တော့။
“ပုလဲ ကိုလင်း ကိုချစ်တဲ့ အထဲမှာ အဲဒါကြောင့်လဲပါတယ်”
“ဘာကိုလဲ”
“သူများကို နားလည်ပေးတတ်တာ၊ ညှာတာထောက်ထားတတ်တာ ကိုပေါ့”
“ဒါကတော့လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ ကိုယ်ဆိုတာ ရှိတတ်တာပဲ ပုလဲ ရာ”
“ပုလဲ စဉ်းစားနေပါတယ်၊ ပုလဲ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုလင်း မသိတာ တွေ ကိုရှင်းပြဖို့၊ သတ္တိမွေး ကြည့်ပါ့မယ်”
“ဒီလောက်တောင်ပဲလား”
“အင်း”
“ဒါဆိုလဲ ဘာမှ မပြောနဲ့တော့အားလုံးမေ့ထားလိုက်တော့၊ ကိုယ်တို့ ပျော်ပျော်ပဲ နေကြမယ်လေ”
“ကိုလင်း တကယ်ပျော်နိုင်လား”
“တကယ်ပါ”
“အင်းလေ၊ ကိုလင်း ပျော်ရင်
ပုလဲ လည်းပျော်မှာပါ”
ပုလဲ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်ပြန်ဝေ့လာပြီး အသံလည်း ပြန်တုန်လာသည်။ ပုလဲ ဒီလို ဖြစ်သည်ကိုကျွန်တော်
မကြည့်ရက်ပါ။ ထို့ကြောင့်အာရုံပြောင်
းဖို့ ကြိုးစားရသည်။ စောင်လွတ်နေ ပြီဖြစ်သော
ကျောပြင်ဖြူနုနုလေးကိုလက်ဖြင့်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်မိ၏။
“ပုလဲ အသားလေးက အရမ်းနူးညံ့တာပဲကွာ၊ ချောမွတ်နေတာပဲ ကိုင်လို့လည်း အရမ်းကောင်း တယ်”
ကျွန်တော့်ကိုမော့ကြည့်ပြီးခပ်မဲ့မဲ့လေးပြုံးသည်။ ကျွန်တော်က အပေါ်ပိုင်းက စောင်ကိုလုံး လုံးလျားလျား
ခွာချလိုက်ရာ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွား သော်လည်း ပုလဲ မကန့်ကွက်။
“ဒါပေမယ့်ရှေ့က ပိုကိုင်လို့ ကောင်းတယ်သိလား”
ရင်သားတဖက်ကိုသာသာလေးပွတ်လိုက်ရာ ထိုလက်ကိုဖျတ်ကနဲမြည်အောင်ပုလဲ ရိုတ်လိုက်သည်။
“စောစောစီးစီး ကိုလင်းရယ်”
“ဒါဆိုညမှလား”
“ကိုလင်း ကလဲကွာ၊ စိတ်ညစ်နေတာကို ပေါက်ကရတွေ လာပြောနေတယ်”
“တကယ်ပြောတာ၊ ကိုယ်ပုလဲ ဆီကနေလုံး၀ မပြန်တော့ဘူး”
“မပြန်နဲ့၊ မပြန်နဲ့ တသက်လုံးနေ ဟုတ်ပြီလား”
ပုလဲ နည်းနည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာမှန်းသိ၍ ကျွန်တော်ဆက်စသည်။
“ပုလဲ ကိုယ့်ကို မရှက်နဲ့တော့နော်”
“ဟာကွာ၊ အဲဒါက သူ့ အလိုလို ရှက်တာ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ”
မချို မချဉ်အပြုံးလေး တခု မျက်နှာပေါ်ပြန်ရောက်လာပြီး
“နောက်ကျရင်တော့မသိဘူးလေ၊ အသားကျချင်ကျသွားမှာပေါ့”
“အခုတောင်အသားကျနေပြီပဲလို့”
ဟာလာဟင်းလင်း ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကိုတင်းတင်းဖက်ရင်း ကျွန်တော်ပြောလိုက်မိ၏။ ခွန်းတုံ့မပြန်သော်လည်း
ခါးကိုဆွဲဆိတ်တာ ခံလိုက်
ရပါသည်။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ကျွန်တော်တနေ့လုံး ပုလဲ ကိုအရိပ်တကြည့်ကြည့်နှင့်ဂရုစိုက်နေခဲ့သည်။ပုလဲအခြေအနေတိုးတက်လာသည်ဟုဆိုနိုင်သော်လည်း တချက်တချက်တွေ ငိုင်ငိုင်တွေတွေ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ထို့ကြောင့်စကားကိုလည်းသတိထားပြောရသည်။အများဆုံးပြော ဖြစ်သည်က သူမကိုစိတ်ရွှင်လန်းစေနိုင်မည့်စသောနောက်သော စကားတေ ွသာဖြစ်သည်။
မနက်ကစိတ်အပြောင်းအလည်း ဖြစ်စေရန်အပြင်ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။
“အ၀တ်လဲ လိုက်ပါလား၊ ရေချိုးချင်ချိုးလိုက်လေ၊ လန်းသ ွားအောင်”
တော်တော်နှင့်မထ ပေကပ်ကပ်လုပ်နေသည်။
“ကိုယ်တနေ့လုံး ဖက်ထားရမှာလား”
“ဘယ်သူက ဖက်ခိုင်းထားလို့လဲ”
ကျွန်တော့်ကိုတွန်
းဖယ်ပြီးထရပ်လိုက်သည်။ စောင်ကိုကပိုကရိုပတ်ထားသော ပုလဲ အသွင်က
ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
“ကိုလင်း အပြင်ထွက်”
“မထွက်ပါဘူး”
“ဟာကြာ”
ပုလဲ ခနရပ်နေသေးသည်။ ကျွန်တော်က တုတ်တုတ်မှ မလှုပ်သော အခါ ခြေလေးဆောင့် ပြီး အခန်းထောင့်
မှာသွားပြီး ထမိန်နှင့်စောင်လဲ၀တ်လိုက်သည်။
“ကိုလင်း ရေချိုးဦးမလား”
“လဲစရာမှ မပါတာ”
“ပုလဲ အ၀တ်တွေ ရှိပါတယ်”
ထမိန်ရင်လျှားလေး နှင့်ပုလဲ ကို မက်မက်မောမော ကြည့်မိသည်။
“သိပ်မကြည့်နဲ့ ပုလဲ မနေတတ်တော့ဘူး”
ပုလဲ ရေချိုးပြီးပြန်လာတော့လည်း ကျွန်တော်က အခန်းထဲမှာပဲဆက်နေ သဖြင့်သူ့ခမျာ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပင်
ပြင်ဆင်ဖီးလိမ်း အ၀တ်အစားလဲရသည်။ နီလာရောင်ရင့်ရင့်၀မ်းဆက်နှင့်မြန်မာဆန်ဆန်၀တ်ထားသော
ပုလဲသည်ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲ တွင်အရင်ကထက်
ပိုလှနေသည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက်
ပုလဲကိုကျွန်တော့်အခန်းခေါ်သွားသည်။
“ပုလဲ အခန်းက ငှားထားတာ မဟုတ်လား၊ ဒါက ကိုယ့်အပိုင်လေ၊ ပုလဲ ဒီမှာ လိုက်နေလည်း ရတယ်”
“ကြည့်သေးတာပေါ့ကိုလင်းရယ်”
ပုလဲ အသံက အသက်မပါ။
“တူတူမနေချင်လို့လား”
“ပြောဖို့တောင်မလိုပါဘူး ကိုလင်းရာ၊ ဒါပေမယ့်ခုပုလဲ မှာစဉ်းစားစရာ တွေ ရှိနေသေးတယ်”
“ဘာစဉ်းစားနေတာ လဲ၊ ဒီည ဘယ်အိမ်မှာ အိပ်ရင်ကောင်း မလဲ လို့လား၊ ကိုယ့်ဆီမှာတော့ခေါင်းအုံး
နှစ်လုံးရှိတယ်၊ ပုလဲ က ပိန်ပိန်လေးပဲ၊ ကိုယ့်ကုတင်က ဆန်
့ပါတယ်”
“ဘယ်သူက သူ့အိမ်မှာ အိပ်မယ်ပြောလို့လဲ”
“ဒါဆိုလဲ ကိုယ်ပဲ ပုလဲ အိမ်လိုက်ခဲ့တာပေါ့”
ပုလဲ ကျွန်တော့်ကိုတအံ့တသြကြည့်သည်။
“ကိုလင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဘာလဲ မခေါ်ချင်ဘူးလား”
“ခက်တော့တာပါပဲ၊ ပုလဲ လေ ရီလဲ ရီချင်တယ်ငိုလဲ ငိုချင်တယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး”
ကျွန်တော်တို့၏ အခြေအနေ ပြောင်းလည်း သွားချင်းက အရှိန်မြန်လွန်းသည်။ ဒါကိုလက်ခံဖို့ ပုလဲ အတွက်
အခက်အခဲ ရှိနေပုံရသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ဝေခွဲမရသည့်မျက်နှာ လေး နှင့်ထိုင်နေသည့်ပုလဲ ဘေး
မှာ ကျွန်တော်၀င်ထိုင်လိုက်သည်။
“ရေသ ွားချိုးလေ”
“ကိုယ်ရေချိုး နေတုန်း ပုလဲထွက်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မသွားဘူး စိတ်ချ”
“မကြာခင်လက်ထပ်တော့မှာပဲ ပုလဲရယ်၊ တူတူပဲ နေကြမယ်နော်”
အရည်လည်နေသော မျက်လုံးတွေ နှင့်ပုလဲ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သည်။
“ကိုလင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား”
“ကိုယ့်ဖက်က အဆင်သင့်ပဲ၊ ပုလဲ ဖက်ကပဲ လိုတော့တယ်”
“ပုလဲ လည်း အချိန်တိုင်း ဒါကိုပဲ စဉ်းစားနေတာပါ၊ စိတ်ချပါ။ ကိုလင်းစိတ်ချမ်းသာ ဖို့ကိုပဲ ပုလဲ လိုချင်တာ
ကိုလင်း ယုံနော်”
“ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ်လေ၊ စဉ်းစားနေတ ဲ့ အချိန်မှာလဲ တူတူပဲ စဉ်းစားကြမယ်လေ”
“ကိုလင်းက ပုလဲ ထက်အသက်အများကြီး ကြီးတယ်နော်၊ ခုကျတော့ကလေး ကျနေတာပဲ”
“အချစ်နဲ့ တွေ့ရင်လူဆိုတာ ကလေးဆန်သွားတတ်တယ်တဲ့”
“ဘယ်သူပြောတဲ့ စကားလဲ”
“ကိုယ်ပြောတာလေ”
“ဟုတ်သားပဲ၊ ကိုလင်း က ပညာရှိကြီးဆိုတာ ပုလဲ မေ့သ ွားတယ်၊ ကဲပညာရှိကြီးရယ်ရေသ ွား ချိုးပါတော့၊
သူများက သန့်ရှင်းမွှေးကြိုင်နေတာ၊ သူက ရေလ ဲ မချိုးဘူး၊ မျက်နှာလဲ မသစ်ရ သေးဘူး၊ ညစ်ပတ်နေတာပဲ”
ကျွန်တော်ရေချိုး အ၀တ်လဲနေချိန်တွင်
ပုလဲ အိမ်ရှေ့မှာ စာဖတ်ရင်းစောင့်နေသည်။ ကျွန်တော်
ပြန်ထွက်လာတော့ဆီးကြို ပြီးနမ်း၏။
“စောင့်နေရတာ ကြာတော့လွမ်းလို့”
တခါလာနမ်းသည့်ပုလဲကိုဆယ်ခါမက ပြန်နမ်းလိုက်သည်။ ကြည်လင်ရွှင်ပျသော ပုလဲရယ်သံလေးတွေကြောင့်အမြဲလိုတိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတတ်သောကျွန်တော့်အခန်းကသာသာယာယာရှိသွားသည်။နေ့လည်ခင်းတခုလုံး ပုလဲကြည်ကြည်လင်လင်ရှိသည်။ ပိုပြီး စိတ်ကြည်လင်စေဖို့ရွှေတိဂုံဘုရားသို့ခေါ်သွားတော့မှ ပုလဲ မျက်နှာ ပြန်ပျက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့ လဲ ပုလဲရယ်”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
မျက်နှာ မကောင်းသော်လည်း ပုလဲ ဘုရားကိုအကြာကြီးရှိခိုးသည်။ ဘေးက ထိုင်စောင့်နေ သော ကျွန်တော်
ခြေညောင်းလာ၍ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်အညောင်းဖြေလိုက်ရသော်လည်း
ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေသည့်ပုလဲ က မညောင်းသလိုပင်။
ဘုရားက အပြန်မှာ ကန်တော်ကြီးထဲ သွားတော့ပုလဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပြန်ဖြစ်လာ၏။ ပြီးတော့ကား လျှောက်စီး
ကြပြီး သိပ်မမှောင်ခင်
ပုလဲအိမ်ကို ပြန်ခဲ့သည်။ ပုလဲ က ညနက်မှပြန်လျှင်ဂယောင်ချောက်ချား ဖြစ်တတ်သည်
ဆိုသည့်အတွက်ညစာကို စောစောစားပြီးတာနှင့်တန်း ပြန်လိုက်သည်။
“ကိုယ်လိုက်လာတာကို ဘေးပတ်၀န်းကျင်က မပြောလောက်ပါဘူးနော်”
ခပ်တည်တည်နှင့်လိုက်လာပြီ
းမှ မေးမိသည်။
“အောက်ထပ်ကတော့လူမရှိဘူး၊ မျက်နှာချင်း ဆိုင်အခနးက် အဖိုးကြီး အဖွားကြီး နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊
သူတို့ကလဲ အပြင်သိပ်မထွက်တော့ကိုလင်းရှိတာ သိတောင်သိကြမှာ မဟုတ်ပါ ဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော်သေးတာပေါ့”
“အခုမှလာပြီးစိုးရိမ်ပြနေတယ်၊ ဒါပေမယ့်ဆေးလိပ်သောက်ချင်ရင်အပြင်မထွက်နဲ့နော်၊ အခန်းထဲမှာ
ပဲသောက်၊ ပုလဲ ကပြသနာ မရှိဘူး၊ အားမနာနဲ့”
ဒီညလည်း ဒီမှာ ကျွန်တော်အိပ်ဖို့ကိစ္စကို ပုလဲ လက်ခံလိုက်ပုံရသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း
ပုလဲကိုထားပြီး မသ ွားချင်ပါ။ ပုလဲ စိတ်ကြည်သည့်အချိန်ကိုစောင့်ပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်က ဒါဏ်ရာတွေ
အကြောင်း မေးဖို့ အကြံရှိတာကြောင့်လည်းပါပါသည်။
ဧည့်ခန်
းမှာ ထိုင်ပြီး အကြံထုတ်နေစဉ်
ပုလဲ အ၀တ်လဲပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။ ချည်သား ကာ ကီရောင်အင်္ကျ
ီ
ပွပွ နှင့်ထမိန်ကတော့မနေ့က ၀တ်ခဲ့သည့်ပန်းနုရောင်လေးပင်။
“မနေ့က၀တ်တဲ့ လုံချည်ပဲ မဟုတ်လား၊ နှစ်ရက်တောင်၀တ်တယ်”
“မနေ့က ၀တ်ကော၀တ်လိုက်ရလို့လား၊ သူပဲ ဟွန်း”
ခြေဆောင့်ကာပြောလိုက်သော ပုလဲကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးတေ ွက ခါးအောက်ပိုင်း ကိုရောက်သွားသည်။
ဒါဏ်ရာတွေကို မျက်စိထဲမှာ ထင်ထင်ရှားရှားပြန်မြင်ယောင်မိ၏။
“ကိုလင်း”
စားပွဲလေးပေါ်မှာ တငထားသည့််ဂျာနယ်နှင့်ကျွန်တော့်ကိုကောက်ပေါက်သည်။ မျက်စိမျက်နှာ
လည်းတော်တော်ပျက်နေ၏။
“ဘာလဲ ပုလဲရဲ့၊ အလန့်တကြားနဲ့”
“ကိုလင်း ဘယ်ကိုကြည့်တယ်၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာ သိတယ်နော်”
“ဘာမှ မစဉ်းစားပါဘူး” “ကိုလင်းညာတယ်”
မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာပြန်၏။ ကျွန်တော်တနေ့လုံးကြိုးစားခဲ့သမျှ အစ ပြန်
ရောက်သွားသည့်အတွက်အလွန်စိတ်ပျက်မိသည်။
“ပုလဲ”
“မလာနဲ့၊ ပုလဲ ကိုလည်း မထိနဲ့၊ ပုလဲ ဖာသာနေပါရစေ”
အနားကပ်လာသည့်ကျွန်တော့်ကိုအတင်းတွန်းထုတ်သည်။ မရအရ အတငး၀င််ဖက်သည့်အခါ လည်း
အားကုန်ရုန်း၏။ ကျွန်တော့်ကိုလုံး၀ အထိမခံ။
“ကိုယ်ပြောတာနားထောင်ပါဦး”
“ကိုလင်
း၊ ပုလဲ ပြောမယ်၊ ပုလဲ ကိုလင်းကို စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုလင်
းမှာ ပုလဲ စိတ်ဆိုး စရာ
အကြောင်း ဘာမှ မရှိဘူး၊ ခုပုလဲ ဖာသာနေပါရစေ”
ပုလဲ သည်နားလည်ရခက်သော မိန်းကလေး တယောက်ဆိုတာ သိသိနှင့်ချစ်ခဲ့မိသည့်တိုင်
နားမလည်ရတာတေ ွ များလာသော အခါ အားလျော့ချင်လာသည်။
“ကိုယ်ပြန်ရမှာလား”
စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့်အမူအရာဖြင့်ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သည်။ နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းကိုက်ထား ၏။
ခပ်ကြာကြာစိုက်ကြည့်နေပြီ
းမှ မျက်နှာလွှဲကာ
“သဘောပဲလေ”
“ဒါဆိုလဲ ကိုယ်သွားမယ်၊ မနက်ဖြန်မှပြန်လာခဲ့မယ်၊ ဘယ်မှလျှောက်သ ွားမနေနဲ့”
စကားပြန်မရတော့ကျွန်တော်လဲ ထထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်ရင်း ပုလဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်ခေါင်းငုံ့ပြီး
မျက်ရည်တွင်တွငကျနေသည့််မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ရင်ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။ စိတ်ထိခိုက်ခံစားနေရသော
ချစ်သူကိုထားသွားဖို့ ခြေကိုဆက်လှမ်းလို့ မရတော့။ ကျွန်တော်ပြန်လှည့်၀င်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ပြန်၀င်လာတာကို ပုလဲ တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဘာကြောင့် ပြန်လာသလဲဟုလည်း မမေးပါ။ သူမနှင့်မလှမ်းမကမ်းမှာထိုင်ပြီးကျွန်တော်အရိပ်အခြေ ကြည့်နေသည်။ ပုလဲငိုနေတုန်း
ရှိသေး၏။သူမမှာခုလောက်အထိစိတ်ထိခိုက်ကြေကွဲစရာ အကြောင်းအရာ တခုခု မလွဲ မသွေရှိရမည်။ထိုအရာကိုကျွန်တော်သိချင်၏။သိမှသာကူညီဖြေရှင်းပေးလို့ရမည်ဖြစ်သည်။လတ်တလောမှာတော့ပုလဲကကျွန်တော့်အကူအညီယူချင်ပုံမရ။
ဖွင့်ပြောလာသည့်အချိန်အထိစောင့်ဖို့သာရှိတော့သည်။
ကြည့်နေရင်း တလှုပ်လှုပ်ကျောပြင်လေး ငြိမ်သွားသည်ကိုသတိပြု လိုက်မိသည်။ အငိုတိတ်သွားပြီ။ကျွန်တော့ဖက်ကိုတော့လှည့်မလာသေး။
“ပုလဲ”လုံး၀လှည့်မကြည့်ပါ။
“ပုလဲ”
နောက်တခွန်းထပ်အခေါ်လိုက်တွင်ကျောပြင်ကပြန်ပြီးတုန်တုန်ဆတ်ဆတ်ဖြစ်လာသည်။
ပုလဲ နှင့်ပတ်သက်ပြီး ပထမဆုံးအဖြစ်ကျွန်တော်စိတ်ညစ်လာသည်။ ဘာမှလုပ်ပေးခွင့်ဖြေ သိမ့်ပေးခွင့်
လည်းမပေး သဖြင့်ဒီတိုင်းထိုင်မနေချင်တာ နှင့်အိပ်ခန်းထဲ ၀င်လာခဲ့သည်။
အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲရင်း ပုလဲ စိတ်ပြေသွားမည့်အချိန်ကိုစောင့်သည်။
ပုလဲ က တခါတလေ နားလည်ရခက်သည်။ ခုနောက်ပိုင်း ပိုနားလည်ရခက်၏။ စိတ်က အစဉ်သဖြင့်
ပြောင်းနေသည်။ မနေ့ညက ဆိုလျှင်စုန်းလိုလို ပယောဂ လိုလိုမျိုး အမူအရာတွေ မြင်ရသည်။ ပုလဲ မှာ
စိတ်ထိခိုက်စရာအကြောင်းတခုခု ရှိမည်ဆိုတာကိုသံသယ မရှိပါ။ ပုလဲ ဆီမှာတွေ့ ရသည့်ဒါဏ်ရာတွေ
ကလည်း ထိုအကြောင်း နှင့်ပတ်သက်မှုရှိကောင်း ရှိနေနိုင်သည်။ ဆေ ွဇင်လတ်၊ မခင်မြရင်နှင့်ပုလဲ
တို့သည်ဘယ်လို မိန်းမ မျိုးတွေနည်
း။ နောက်ပြီး
ဒါဏ်ရာတွေ မြင်တွေ့ရသည့်နေရာ အနေအထားအရ ဆိုလျှင်သူတို့ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး မှသာ ဒီလိုဖြစ်မည့်
သဘောမျိုးတေ ွ့နေရသည်။
အတွေးတွေထဲမှာ ချာချာလည်
မူးရင်း တနေ့ခင်းလုံး ဟိုဒီလျှောက်သွားနေခဲ့သည့်အညောင်း တွေလည်း
လဲလျောင်း နေလိုက်မှ မှပြေလျော့သွား သော အခါ မျက်တောင်စင်းချင်လာ သည်။
စိတ်ကိုသာလျှော့ချလိုက်လျှင်အိပ်ပျော်သွား နိုင်သည်။ ခုတော့ပုလဲ ကြောင့်နောက်ဆံငင်နေသဖြင့်
အိပ်ပျော်သည့်ဆီအထိတော့မရောက်ပါ။
အရင်ကဆိုလျှင်စိတ်ကြာကြာမညစ်တတ်သောပုလဲ ဒီနေ့တော့အတော်ကြာသည်။ ပုလဲ
အထဲသို့ ၀င်လာချိန်တွင်နာရီမကြည့်မိ၍ အချိန်မသိသော်လည်း ကျွန်တော်အခန်းထဲ ၀င်
လာပြီး အနည်းဆုံးတနာရီလောက်တော့ရှိပြီထင်သည်။
မျက်နာက နီရောင်သန်းပြီး မျက်လုံးတွေ မို့အစ်နေသော်လည်း ငိုနေသည့်ပုံမရှိတော့။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ၀င်ထိုင်သည်။ သွေးတိုးစမ်းသည့်အနေဖြင့်လက်ကိုလှမ်း ကိုင်လိုက်ရာ
မရုန်းပါ။ အခြေအနေ ကောင်းသဖြင့်ကျွန်တော့်နှင့်ဘေးချင်းယှဉ်လျှက်ဆွဲ
လှဲလိုက်ရာ အလိုက်သင့်လေးပါလာသည်။
“စကားပြောလို့ရပြီလားပုလဲ”
“အင်း”
ပုလဲ ပိုပြီးစိတ်ပျော့ပြောင်းစေရန်စကားမပြောခင်နဖူးလေးကိုအရင်နမ်းလိုက်သည်။ ပုလဲ ကလည်း
ကျွန်တော့်ကို ပြန်နမ်းသည်။
“ကိုလင်း စိတ်ညစ်သွားတယ်မဟုတ်လား၊ ပြန်လျော်ပေးတာ”
ဒါဆိုလျှင်တော့ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေပြီဟုယူဆလို့ရနိုင်သည်။
“ဒါဆိုပြောပြီနော်”
“အင်း”
ပုတ်သင်ညိုမလေး ကိုခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြသည်။
“အခု ပုလဲ မှာ စိတ်ညစ်စရာ အခက်အခဲတခုခု ရှိတယ်ဆိုပါတော့၊ ပုလဲ အနေနဲ့ ကိုယ့်ကို
ဖွင့်ပြောမယ်ဆိုပြောနိုင်တယ်၊ ပုလဲ အတွက်ကိုယ်တတ်နိုင်တာလုပ်ပေးမယ်။ တကယ်လို့
မပြောချင်ဘူးထား၊ အဲဒါကို မေ့ပစ်လိုက်တော့၊ ကိုယ်ဘာမှမေးလ ဲ မမေးဘူး၊ကိုယ့်ကိုပြော
ပြစရာလဲ မလိုဘူး၊ ကိုယ်စိတ်၀င်စားတာ က ပုလဲ နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ချစ်သွားကြဖို့ပဲ၊ ရှေ့ ကိုပဲ သွားကြမယ်”
ပုလဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေရှာပါသည်။ ပြီးတော့မှ
“ပုလဲ လည်း အဲဒီလိုပဲဖြစ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်ကိုလင်းရယ်”
စိတ်ပျက်အားလျော့စွာပြောရင်း မျက်နှာညိုးကျသွားပြန်သည်။
“ဒီကောင်မလေး ရူးနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလားကိုလင်
း၊ အဲဒီကောင်မလေးကို ချစ်ဖို့ကိုရော စိတ်ပျက်
မသွားဘူးလား”
“အဲဒါတော့စိတ်ချ၊ ပုလဲပြောသလို ရူးနေတယ်ဆိုလဲ မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ ကိုယ်ပုလဲ ကိုအရမ
်းချစ်မိနေပြီ။
ပုလဲကိုလက်ထပ်လို့ အရူးမလင်လို့ ပြောကြလည်း ပြောကြပါစေတော့”
“အောင်မယ်၊ လူကိုများ အရူးမတ ဲ့”
“အဲဒါ ပုလဲပဲ စပြောတာလေ၊ ကိုယ်စပြောတာ မဟုတ်ဘူး”
“နှိပ်ကွပ်ချင်နေတာ ကြာပြီမဟုတ်လား၊ သိပါတယ်”
“မနကဖြန််ဘယ်သွားကြမလဲ ဟင်”
“နေ့တိုင်း လျှောက်သွားနေတာ မကောင်းပါဘူး ကိုလင်းရယ်”
“ဒါဆိုအိမ်ထဲမှာပဲ နေကြမယ်လေ”
“သူ့အိမ်ကျနေတာပဲ”
“ဒါဆိုလဲ ကိုယ့်အိမ်လိုက်ခဲ့ပေါ့”
“မလိုက်ချင်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်နေမှာပေါ့”
ပုလဲ ကျွန်တော့်ကိုတမင်လိုက်ပြီးစကားကပ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အခုနကပုံမျိုး မဟုတ်တော့။
သူမ၏ စိတ်အပြောင်းအလဲ က နားလည်ရခက်လှသည်။ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်လျှင်ရေရှည်မဟုတ်။
ပြန်စိတ်ပြေသွားတတ်သူလို့သာ နားလည်ထားရတော့မည့်သဘောပါပေ။
“ပုလဲ ဒီနေ့ စောစော ပြန်လာလို့လားမသိဘူးနော်၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
“ကိုလင်း ကဖြစ်စေချင်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှ မဖြစ်တော့ကောင်းတာပေါ့”
“ပြောလို့မရဘူးလေ၊ ဖြစ်ချင်လဲ ထဖြစ်မှာပေါ့၊ ပုလဲ အခန်းထဲကိုလည်း အခုအမှောင့်ပယောဂ ၀င်နေတာပဲ
လို့”
စကားပြိုင်ပြီးပြောမနေတော့လူကိုသာ အမိအရဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဟာကွာ၊ ချစ်တယ်လဲ ဆိုသေးရဲ့ ဖက်လိုက်ရင်တအားကြီးပဲ”
“ဖြေးဖြေး ဖက်ရမှာလား”
“ကိုလင်းနော်”
ပုလဲကိုယ်ငွေ့လေးက နွေးနေသည်။ ပုလဲကို ဖက်ထားလျှက်နှင့်တစောင်းနေရာ မှ ပက်လက်လှန်လိုက်သော
အခါ ကိုယ်လုံးနွေးနွေးလေးက ကျွန်တော့်ပေါ် ရောက်လာသည်။ ငိုထား၍ မို့ နေသော မျက်လုံးတွေ နှင့်
ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တူတူနေကြမယ်နော်”
“စဉ်းစားနေပါတယ်ကိုလင်းရယ်”
“ပုလဲက စဉ်းစားတာ မှ မဟုတ်တာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်နေတာပဲ”
“အဲဒါ ပုလဲ ၀ဋ်ကြွေးပေါ့”
“ကိုယ်တခုမေးမယ်၊ ပုလဲ ခုလိုကိုယ်နဲ့နေရတာ ပျော်သလား”
“မေးစရာတောင်မလိုပါဘူး၊ ပျော်လွန်းလို့ ကြောက်နေတာ”
“ဘာကိုကြောက်တာလဲ၊ ကိုယ့်ကိုကြောက်တာလား”
“ကိုလင်း ကိုဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ၊ မကြောက်ဘူး၊ ချစ်တယ်”
“ဒါဆိုဘာကို ကြောက်တာလဲ”
မျက်နှာ ပျက်သွားပြန်သည်။
“ကိုလင်း မသိပါဘူး၊ သိလဲ မသိစေချင်ပါဘး၊ူ သိရင်ကိုလင်းလဲစိတ်ညစ်ရလိမ့်မယ်”
“ပုလဲ တယောက်ထဲ စိတ်ညစ်တာ ဘယ်ကြည့်ရက်မလဲ။ စိတ်ညစ်တော့လဲ တူတူပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”
ပုလဲ ငိုင်တွေ နေသည်။
“တနေ့တော့ကိုလင်းသိလာမှာပါ၊ အဲဒီအချိန်အထိမစောင့်ပေးနိုင်ဘူးလား”
“အိုကေ၊ ကိုယ်စောင့်ပေးနိုင်တယ်၊ အရေးကြီးတာက ကိုယ်တို့ အမြန်ဆုံး တူတူနေနိုင်ဖို့ ပဲ”
“ခုလဲ နေနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကိုယ်ပြောချင်တာက တရား၀င်ပြောတာ”
“တရား၀င်တယ်မ၀င်ဘူးဆိုတာ လူတွေသတ်မှတ်ချက်ပါကိုလင်းရာ၊ ကိုလင်း နဲ့ ပုလဲ နား လည်ရင်ပြီးတာပဲ”
“ဟုတ်ပြီလေ၊ ဒါဖြင့်လဲ ကိုယ်ဒီအိမ်က မပြန်ရုံရှိတော့တာပေါ့”
“ဘယ်သူက ပြန်ခိုင်းနေလို့လဲ၊ သူ့ဟာသူစိတ်ကောက်ပြီးတော့ပြန်မယ်လုပ်တာ၊ ဘာဖြစ်လို့
ပြန်၀င်လာတာလဲ”
“ပုလဲ ပဲ ပြန်ချင်ပြန်ဆို”
“ဒါကတော့၊ ကိုလင်း ကပြန်မယ်ဆိုရင်
ပုလဲ တားလို့ ဘယ်ကောင်
းမှာလဲ၊ ကဲ ပါ… အောက်ကို ချပေးတော့
ကွာ၊ သူမညောင်းဘူးလား”
“ပုလဲ က အောက်မှာနေချင်တာလား”
“ဟာကွာ … ယုတ်မာတယ်၊ ကဲ …ကဲ”
ပုလဲ ကျွန်တော့်ကိုဆိတ်ဆွဲသည်။ ထုရိုတ်သည်။ ကျွန်တော်မနာပါ။ ပုလဲ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာ သည့်အတွက်
သာကျေနပ်မိပါသည်။ နောက်တော့အချစ်ည တည ကိုထပ်မံဖန်ဆင်း ဖြစ်ကြသည်။
“မီးမပိတ်ချင်ဘူးကွာ၊ ကိုယ်ပုလဲ ကိုကြည့်နေချင်တယ်၊ ကိုယ့်ကို ရှက်မနေပါနဲ့တော့ပုလဲ ရယ်”
မျက်စိမှိတ်ထားလျက်ကနေ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကိုယ်က ပုလဲ ကို မြင်ပေမယ့်ပုလဲက မျက်စိမှိတ်ထားတော့ကိုယ့်ကိုဘယ်တေ ွ့တော့မှာလဲ”
“ကိုလင်း မသိအောင်ခိုးကြည့်မှာပေါ့ကိုလင်းရဲ့”
ကျွန်တော်ပေးသော အချစ်တွေကို ပုလဲ မက်မက်မောမော ခံယူသလိုလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ တုံ့ ပြန်သည်။
ပုလဲဆံပင်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်တွင်ဖွာဆန်ကျဲ နေပြီး နဖူးပေါ်က ဆံနွယ်တွေက တော့မျက်နှာမှာ ချွေးတွေ
နှင့်ကပ်နေ၏။ ခိုးကြည့်မည်ဟုပြောထားသော ပုလ ဲသည်သူမ၏ ဒါဏ်ရာတွေကိုကျွန်တော်ကလက်ဖြင့်
ဖွဖွပွတ်ပေးသော အခါ ကျွန်တော့်ကိုအရည်လည်နေ သည့်မျက်လုံးရွဲကြီးတေ ွ နှင့်စိုက်ကြည့်သည်။
ပူနွေးနုရွသော ကိုယ်လုံးလေးသည်ကျွန်တော့်၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်း နှင့်အတူလိုက်၍ အသက်၀င်နေ၏။
ဒီအချိန်လေးသည်ကျွန်တော့်အတွက်ရော ပုလဲ အတွက်ပါ ပြီးပြည့်စုံလွန်းသော ကာလတခု ဖြစ်ပါသည်။
ဒီအချိန်လေးကိုကျော်လွန်သွားလိုစိတ်ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါ။ ပုလဲ မှာလည်း ဒ်ီလို ပဲ ထပ်တူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု
ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပြီးဆုံးခြင်းတံခါး၀ သို့ မ ရောက်ရလေအောင်
စိတ်ကိုကြိုးစားထိန်းချုပ်ထား၏။ သို့သော်အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ထိန်းချုပ်
ထားနိုင်စွမ်းတော့ကျွန်တော့မှာ မရှိပါ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်က ကြွက်သားတွေက ကျွန်တော်
စေတိုင်း မနာခံနိုင်ကြတော့။ နောက်ဆုံး အချိန်မှာ ပုလဲ နှင့်အနီးဆုံးအထိတိုးကပ်ပြီး မလွတ်
တမ်းအတင်းဖက်ထားမိသည်။ ပုလဲကလည်း တင်းတင်းလေး ပြန်ဖက်ထား၏။
ကျွန်တော့်ဘေး တွင်တိမ်တွေ အလိပ်လိပ်ဖြတ်ပြေးနေသည်ကို မျက်စိမှိတ်ထားသော်လည်း
စိတ်မှာမြင်သည်။ ဒီအချိန်တွင်ကျွန်တော်သည်
ပုလဲဖြစ်နေပြီး ပုလဲသည်ကျွန်တော်ဖြစ်နေသည်။
ထို့နည်းတူပင်ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး မှာ တယောက်ထဲဖြစ်နေသည်။
မိန်းမူးဖွယ်ရသကိုအပြည့်အ၀ ခံစားပြီးနောက်တွင်ကျွန်တော်က ဘေးသို့ လှိမ့်ဆင်
းဖို့ပြင်သော်လည်း
ပုလဲက လွှတ်မပေး အတင်းဖက်ထားသည်။
ပုလဲ စိတ်ကျေနပ်အောင်ကျွန်တော်နေပေးလိုက်ပါသည်။ နောက်ထပ်နည်းနည်းကြာတော့မှ
ကျွန်တော့်နားနားကပ်ပြီး
“ဆင်းတော့လေးလာပြီ”
“ခုန မလေးဘူးလား”
ရှက်ပြုံးလေးနှင့်ခေါင်းကိုခါရင်း
“ဟင့်အင်း” ချစ်သူနှင့်ခေါင်းအုံးတလုံးထဲကို နှစ်ယောက်အတူအုံးပြီး အိပ်ရခြင်းကိုဘယ်သူမှ စိတ်အ နှောက်အယှက်
ဖြစ်မည်မထင်ပါ။ အထူးသဖြင့်ချစ်သူနှင့်ချစ်ခြင်း၏ အရသာကိုအပြည့်အ၀ ခံစားပြီးခါစ တွင်ဆိုလျှင်
ပိုပြီးတောင်မထင်ဖို့ကောင်းသေးသည်။
“မြန်မြန်လက်ထပ်ကြမယ်နော်၊”
“ဒါပဲ ပြောနေတာပဲ”
“ကိုယ်က အသက်ကြီးပြီ
ပုလဲရဲ့၊ ကလေးယူတာ နောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး၊ တော်ကြာအိုမင်း မစွမ်းဖြစ်မှ
ကျောင်းစရိတ်ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာနေရဦးမယ်”
“ဖြစ်လာမှာ ပေါ့ကိုလင်းရယ်”
“ဒီတပတ်ထဲဖြစ်မှာလား”
“အဲ ဒီလောက်နီးမယ်မထင်ဘူး၊ တကထဲမှကွာ လူတကိုယ်လုံး သူ့လက်ထဲရောက်နေမှပဲ၊
နည်းနည်း စိတ်ရှည်ပေါ့”
ပုလဲ အနေနှင့်ကျတော့လည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ငယ်နေသေးသလိုပင်။ အသက်ငယ်သော်ငြား ပုလဲမှာ
ထိုက်တန်သော ရင့်ကျက်မှုရှိသင့်သလောက်ရှိပါသည်။ ပုလဲ အခန်းလေး သည်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လို့နေ၏။
တယောက်ထဲ နေသည့်မိန်းမငယ်လေး တယောက်၏ အခန်းဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မရှိပါ။
မီးဖိုချောင်
မှာလည်း သေသေသပ်သပ်ရှိကြောင်း မနေ့ က အိမ်နောက်ဖက်သွားရင်း ကျွန်တော်သတိပြု
ခဲ့မိသည်။ စည်းစနစ်တကျ နေတတ်သော
မိန်းကလေးတယောက်အတွက်အိမ်ထောင်တခုကိုထိန်းသိမ်းရန်အခက်အခဲ မရှိနိုင်ပါ။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ”
အိပ်နေရာ မှ ပုလဲ ထလိုက်သောကြောင့်ကျွန်တော်မေး လိုက်မိသည်။
“ဘယ်သွားသွားပေါ့ကွာ၊ သိပ်စပ်စုတာပဲ”
အိပ်ယာဘေးမှာကျနေသော ထမိန်ကို ကောက်ယူမည်ပြု ပြီ
းမှ ပုလဲ ဘာစိတ်ကူးပေါက်သည်မသိပြန်ချပြီး
ဒီတိုင်းထွက်သွားသည်။ အကွယ်အကာ ကင်းမဲ့သော ပုလဲ ကိုယ်လုံးလေးက ဖွေးဖွေးလ ွ နေသည်။ အဖြူရောင်
ကိုယ်လုံးလေး တံခါး၀ မှာပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ
ကျွန်တော်လိုက်ငေးနေမိသည်။ ဒါကိုပုလဲ သာတွေ့လျှင်ဘယ်လိုပြောမည်မသိဟု တွေး
မိသော အခါ ကျွန်တော်ပြုံးရ၏။
ခနလောက်ကြာတော့ပုလဲပြန်ရောက်လာသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်ကြည့်နေတာလဲ”
ကျွန်တော့်အကြည့်စူးစူးကြောင့်ပုလဲ မျက်နှာမှာ သာမက တကိုယ်လုံးပါ ပန်းရောင်သန်း သွား သလိုရှိသည်။
“လှလို့ပေါ့”
“မမေနှင်း ဆိုရင်ဒီ့ထက်ပိုလှမှာပဲနော်”
“ဒါတော့ဘယ်သိမလဲ၊ ကိုယ်က ပုလဲလှလို့ လှတယ်ပြောတာ၊ မဆိုင်တာတွေ ဘာလို့ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ”
“အော် …ဟော် .. ပုလဲက ရိုးရိုးပြောတာပါ၊ မမေနှင်းက ပုလဲထက်လှတာ လူတိုင်းသိတယ်။ ဒါ ကြောင့်
မမေနှင်း သာ ဒီအတိုင်းဆိုရင်လှမှာပဲ လို့ပြောတာ ဘာဖြစ်လဲ”
“ပုလဲက ရိုးရိုးပြောတာဆိုတော့ကိုယ်လဲ ရိုးရိုးပြောရရင်၊ ဟုတ်တယ်၊ မေနှင်းဦး က အ၀တ်အ စားနဲ့
လဲလှတယ်၊ အ၀တ်မပါရင်ပိုတောင်လှဦးမယ်”
“ဟောတွေ့လား စိတ်ရင်းအမှန်တွေပေါ်လာပြီ”
“ပုလဲ ပြောလို့ ကိုယ်ပြောတာပါ”
“ကဲပါ၊ ရှိပါစေတော့၊ တကယ်လို့ ပုလဲ နဲ့သာမတွေ့ခဲ့ရင်ကိုလင်း ဘယ်သူ့ကိုလက်ထပ်မလဲ ဟင်၊ မမေနှင်း
ကို မဟုတ်လား”
“မဆိုင်တာက ပါလာပြန်ပြီ၊ ပုလဲ နဲ့သာတွေ့ပြီး မချစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်ဘုန်းကြီး၀တ်ဖြစ်
မှာသေ ချာတယ်”
“တသက်လုံးလား”
“တသက်လုံးပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ပုလဲက သာသနာဖျက်မ ဖြစ်နေပြီပေါ့၊ ပုလဲကြောင့်တော့ကုသိုလ်ရေး မပျက်ပါစေနဲ့
ကိုလင်းရယ်၊ ကောင်းတာလုပ်တာပဲ လုပ်ပါ၊ ပစ္စည်းလေးပါး အတွက်
ပုလဲပဲ ဒကာ မ လုပ်ပါရစေ”
သူမနှင့်စကားနိုင်ဆက်လုနေ၍ ပြီးမည်မဟုတ်တော့ပါ။ ထို့ကြောင့်အနားရောက်လာသော ပုလဲကို
ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မှီသော နေရာ မှန်သမျှ အကုန်လိုက်နမ်းပစ်လိုက်သည်။
“အား … ယားတယ်ကိုလင်းရဲ့၊ ရှက်ရမ်းရမ်း ပြီးတော့သူများကိုလာဒုက္ခပေးနေတယ်”
အဖက်လုပ်ပြီး ကျွန်တော်ပြန်ပြောမနေတော့ပါ။ ပုလဲ ကိုယ်လုံးလေး ကိုခပ်တင်းတင်း ဖျစ်ညှစ်ပြီး
ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး နမ်းနေမိသည်။ တကိုယ်လုံးကိုလည်း စိတ်ရှိလက်ရှိလိုက်ပြီး ဆုပ်နယ်
ကိုင်တွယ်နေခြင်းကြောင့်ပုလဲ တွန့်လိမ်နေသည်။ ခြောက်သွေ့နေသည့်ဒါဏ်ရာတွေ ပေါ်ကို
လက်ရောက်သွားချိန်မှာတော့ပုလဲ တောင့်တောင့်လေး ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားမှာ
စိုးသဖြင့်ကျွန်တော်က
“ခြောက်နေပါပြီ၊ နောက်ဆို ပျောက်သွားတော့မယ်”
“အမာရွတ်တွေက တော့ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်နေမှာပဲ”
ပုလဲ အသံက ခါးသီး အေးစက်နေသည်။
“ကိုယ့်အတွက်တော့ဒါတွေက ဘာမှ စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်ပါဘူး”
“ဒါပေမယ့်သိတော့သိချင်တယ်မဟုတ်လား”
ပုလဲ ပြောတာမှန်နေသည့်အတွက်ကျွန်တော်ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ဒါဏ်ရာတွေကိုလည်း စိတ်
၀င်တစားကြည့်နေမိသည်။ ခုတကြိမ်မှာတော့ပုလဲ မကန့်ကွက်ပါ။ ဖုံးကာ ခြင်းလဲ မလုပ်တော့ဘဲ သူမ နှင့်
မဆိုင်သလို နေနေသည်။ သေသေချာချာကြည့်မှဆီးခုံတခုလုံး နေရာ လပ်ပင်မကျန်အောင် အမာရွတ်လေးတွေ ပြည့်နှက်နေသည်ကိုတေ ွ့ရသည်။ ဖြူသော အသား နှင့်ရောနေသောကြောင့်
အနီးကပ်ကြည့်မှ မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါဏ်ရာ အသစ်တွေ ထဲက တချို့သည်တော်တော်လေး နက်၏။
“အရမ်းနာ မှာပဲ နော်”
မနေနိုင်ဘဲပြောလိုက်ပြီ
းမှ ပုလဲကို ကြည့်မိရာ မျက်ရည်ဝဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော့်ကို
တခုခုပြောချင်သလို နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ စကားလုံးတေ ွ ပါး စပ်က ထွက်မလာဘဲ
မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေသာ တပေါက်ပေါက်ကျလာ၏။
“ကိုယ်ပုလဲကို စိတ်ထိခိုက်အောင်မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ ပုလဲရယ်၊ ဆောရီးနော်”
နားလည်ပါသည်ဆိုသောအနေဖြင့်ပုလဲ ခေါငးည် ိတ်ပြသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်း
တိုး၀င်ပြီ
းဖက်ထား၏။ ရှိုက်လိုက်တိုင်း တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားတတ်သော ပုလဲ ကျောပြင်ကို ပုလဲ
အငိုတိတ်ပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်အထိပွတ်ပေးနေမိပါသည်။ တဖြေးဖြေး နှင့်ပုလဲ ငြိမ်သက်သွား၍
အိပ်ပျော်သွားပြီလားဟု ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဘာကြည့်တာလဲ”
“အိပ်ပျော်သွား ပြီလားလို့”
“ပျော်စရာလား”
ယဲ့ယဲ့ အပြုံး နှင့်အတူမျက်စောင်းပါ ရလိုက်သည်။
“စိတ်မညစ်နဲ့တော့နော်”
“ညစ်နေတော့လဲ ဘာထူးမှာလဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့်လက်ထပ်ကြရအောင်လို့ ပြောနေတာ”
“လိပ်ကြီ
း၊ ပြောလိုက်ရင်ဒါပဲ”
“ချစ်တာကိုး ပုလဲ ရဲ့”
ကျွန်တော့်ကျောကိုဆိတ်သည်။
“သူများကတော့မချစ်တာကျနေတာပဲ၊ မိန်းမ စျေးလဲ တပြားမှ မကျန်တော့ဘူး၊ အဲဒါ ကိုလင်း ကြောင့်”
“ဟင် …ကိုယ်ကဘာလုပ်လို့လဲ”
“တော်ပြီတော်ပြီ၊ ပုလဲ ကိုလွှတ်တော့အိပ်ချင်ပြီ၊ အိပ်တော့မယ်”
“မအိပ်ပါနဲ့ ဦး၊ ပုလဲ မအိပ်ချင်သေးဘူး မဟုတ်လား”
“မအိပ်ချင်လဲ အိပ်မယ်၊ ကိုလင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်မနေတော့ဘူး”
“ရန်ဖြစ်တယ်ပြောရအောင်ဘယ်သူက ရန်လုပ်နေလို့လဲ”
“သူပဲ လိုက်စနေပြီးတော့၊ အိပ်မယ်ကွာ၊ ညနက်ပြီ”
ပုလဲ အိပ်ခွင့်မရလိုက်ပါ။ အချစ်နယ်သို့ ကျွန်တော်က နောက်တခေါက်ထပ်ခေါ်သ ွားသော ကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ကိုလင်း ကတော့လွန်တယ်ကွာ”
ငြူငြူစူစူလေး လုပ်ရင်း နှင့်ပင်ကျွန်တော့်အလိုအတိုင်း လိုက်လျော ရှာပါသည်။
(ဆက်ရန်)
(ကြော်ညာ)
လိုးကားတွေ အမုန်းကြည့်ရန် အောကား App
အသစ်စက်စက်ကလေးဒေါင်းလုပ်ဆွဲလိုက်ပါ။
https://www.appcreator24.com/app1112922
ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုရင်
Like& Share&Forward
လုပ်သွားပေးပါ။
🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍
#ချောင်းရိုက်လေးတွေကြည့်မယ်#
#ဂုန်းဆင်းကြမယ်#
Comments
Post a Comment